ဘဝ ကုိ ျမင္ျခင္း

အကြ်ႏု္ပ္သည္
ဤသုိ႔ျမင္၏ ။
ဘဝ ဟူသည္....
ျဖစ္တည္ျခင္း အတုိင္းအဆတည္း။
အဓြန္႔ ကာလ၏
အစိတ္ တစ္ခုပင္တည္း။
ပရိေစ ၦဒ အားျဖင္႔
ပစၥဳပၸန္သာ ျဖစ္သတည္း။
အတိတ္သည္ ဘဝ မဟုတ္ေတာ႔၊
အနာဂတ္သည္ ဘဝ မျဖစ္ေသး၊
ခႏၶာအားျဖင္႔
ရုပ္ အစဥ္သည္ ဘဝတည္း၊
ေဝဒနာ အစဥ္သည္ ဘဝတည္း၊
သညာ အစဥ္သည္ ဘဝတည္း၊
သခၤါရ အစဥ္သည္ ဘဝတည္း၊
ဝိညာဏ အစဥ္သည္ ဘဝတည္း။
ဘဝမွာ ထာဝရ မရွိ၊
ဘဝမွာ ခဏမ်ားသာ ရွိသည္။
မျမဲျခင္းလည္း ဘဝ
ဆင္းရဲျခင္းလည္း ဘဝ
အစုိးမရျခင္းလည္း ဘဝ
ျဖစ္ေသာ အျဖစ္သည္ ဘဝ
ျပဳေသာ ကံသည္ ဘဝ
ရေသာ အက်ဳိး(ဝိပါက)သည္ ဘဝ
က်င္လည္ျခင္းသည္ ဘဝ
အားထုတ္ျခင္းသည္ ဘဝ
သံေဝဂ၏ တည္ရာသည္ ဘဝ
သင္ခန္းစာ၏ တည္ရာသည္ ဘဝတည္း။

တန္ဖုိးတုိ႔၏ ေဘာသည္
လူ႔ဘဝ မွာသာ တည္၏ ။
တန္ဖုိး အားလုံးကုိ
လူကသာ ဆုံးျဖတ္၏ ။
လူ႔ ေလာက၏ အပ၌
တန္ဖုိး သေဘာတရား မရွိေခ်။
တန္ဖုိး ရွိေသာ ဘဝ ဟူသည္
လူ ျပဳေသာ ဘဝ ျဖစ္၏ ။
လူ႔ဘဝဝယ္ လူတုိ႔ ျပဳအပ္ေသာ
အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ကံတုိ႔သည္
အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ တန္ဖုိးမ်ား ျဖစ္ၾက၏ ။

ေတာထဲမွာ ေပါက္ေနေသာ ကြ်န္းပင္သည္
သစ္ေတာထဲမွာ တန္ဖုိး မရွိ။
လူေတာထဲသုိ႔ ေရာက္ျပီး
သစ္ ျဖစ္ေသာ အခါမွ စ၍သာ
တန္ဖုိး တက္လာရသည္။
ေျမထဲက ပတၱျမားသည္
ေျမၾကီးထဲမွာ တန္ဖုိး မရွိ။
လူေတာထဲသုိ႔ ေရာက္ျပီး
ေသြးျပီးေသာ အခါမွ စ၍သာ
တန္ဖုိး တက္လာရသည္။
ေဈးႏႈန္းသည္ တန္ဖုိး မဟုတ္၊
တန္ဖုိးကုိ ေၾကးတပ္၍
ေရာင္းဝယ္ျခင္းကုိသာ
ေဈးႏႈန္းဟု မွတ္အပ္၏ ။

တန္ဖုိး ဟူသည္
အသုံးဝင္ျခင္းလည္း တစ္ရပ္၊
ႏွလုံးသား၏ ႏွစ္သက္ျခင္းျဖင္႔
ပုိင္းျဖတ္ျခင္း သေဘာလည္း တစ္ရပ္။
ပထမ တန္ဖုိးကုိ ဘဝ၏
အသုံး တန္ဖုိး ဟု ဆုိအပ္၏ ။
ဒုတိယ တန္းဖုိးကုိ ဘဝ၏
အဆုံး တန္ဖုိး ဟု ဆုိအပ္၏ ။
လူအမ်ဳိးမ်ဳိးသည္
ဘဝကုိ အမ်ဳိးမ်ဳိး တန္ဖုိး ျဖတ္ၾက၏ ။
ဓနရွင္သည္ ဘဝကုိ
ေငြေၾကး ဥစၥာျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
မင္းသည္ ဘဝကုိ
အာဏာ တန္ခုိး လက္နက္ျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
သုခမိန္သည္ ဘဝကုိ
ပညာျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
မယားသည္ ဘဝကုိ
လင္ျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
သူေတာ္ေကာင္းသည္ ဘဝကုိ
အက်င္႔ သီလျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
သူယုတ္မာသည္ ဘဝကုိ
အႏုိင္ အ႐ႈံးျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
ဘုရား ရဟႏ ၱာ အရိယာတုိ႔သည္ကား
ဘဝကုိ မဂ္ဉာဏ္ ဖုိဉာဏ္ ျဖင္႔သာ
တန္ဖုိး ျဖတ္တတ္ ၾကပါကုန္သည္။

လမ္းေဘး မီးတုိင္

လမ္းေဘး ဓာတ္မီးတုိင္
မယုိင္ မလဲသေရြ႕
ညအေမွာင္ကုိ ပယ္လ်က္
လမ္း အလင္းကုိ ေဆာင္လ်က္
အႏ ၱရာယ္ကုိ ကင္းေစလ်က္
ခရီးသြားကုိ ေထာက္ပံ႔လ်က္
ၾကံ့ခုိင္စြာ
တည္ၾကည္စြာ
ေက်ပြန္စြာ
ေဆာင္ျမဲတုိင္းသာ
ေႏြမွာ လည္းေကာင္း၊
မုိးမွာ လည္းေကာင္း၊
ေဆာင္းမွာ လည္းေကာင္း၊
အေတာင္း အဆုိ မရွိ၊
အလစ္ အဟင္း မရွိ၊
အတြန္႔ အတုိ မရွိ၊
အျငဴ အစူ မရွိ၊
အပိတ္ အပင္ မရွိ၊
မဆုတ္ မနစ္
ရပ္တည္ ထြန္းပ ခဲ႔ပါသည္။
ထုိဓာတ္တုိင္ ဆီမီးကုိ
အရွိထား၍ ခရီးသြားသူသည္
ဓာတ္တုိင္ကုိမူ
ဂ႐ုမထား
ပန္းတုိင္ကုိသာ
အာ႐ုံထား၍
သြားလာ ေခါက္တုံ႔ ရွိလင္႔ကစား
ဓာတ္တုိင္ ေက်းဇူးကုိ
အထူး မသိ၊
ရွိ မရွိ ပင္
သတိ မမူ
လ်စ္လ်ဴ ႐ႈႏုိင္ ၾကပါဘိ။
မီးတုိင္ငယ္ကုိ
ပညာ ပြားရာ အမွတ္ သညာဟု
သိတတ္သူကား
ပါရမီ စခန္း
ပညာ လမ္းသြား
ထုိေယာက္်ားတည့္။
ျမင္လွ်င္ ျမင္ခ်င္း
သတင္း သီလ စရဏ၏
ထြန္းပ အေရာင္
တန္ေဆာင္ ဆီမီး
ေက်းဇူးၾကီးပုံ
အလုံးစုံကုိ
ျခဳံငုံ သိျမင္ ပါဘိေတာ႔။

ဂုဏ္သိကၡာ

စႏၵကူး နံ႔သာသည္
အဆီအသား ခန္းေျခာက္ ေသာ္လည္း
ေမႊးေသာ ရနံ႔ကုိ မစြန္႔ေခ်။
ေကသရာဇာ ျခေသၤ႔မင္းသည္
ငတ္မြတ္ ေခါင္းပါး ေသာ္လည္း
ျမက္သစ္ရြက္ကုိ မစားေခ်။
ၾကံပင္သည္
ၾကံညွစ္ ယႏ ၱရားသုိ႔ ေရာက္ေသာ္လည္း
ခ်ဳိေသာ အရသာကုိ မစြန္႔ေခ်။
မင္းစီးေသာ ဆင္ရတနာသည္
စစ္ေျမျပင္သုိ႔ ေရာက္ေသာ္လည္း
မိမိ၏ တည္ျငိမ္ျခင္း
အသေရကုိ မစြန္႔ေခ်။
ပတၱျမားသည္
ညြန္ဗြက္မွာ နစ္ေသာ္လည္း
ေတာက္ပ ၾကည္လင္ေသာ
မိမိ အေရာင္ကုိ မစြန္႔ေခ်။
သူေတာ္ေကာင္းသည္
ဆင္းရဲ ၾကဳံေသာ္လည္း
အက်င္႔ သီလကုိ မစြန္႔ေခ်။
ျမတ္ေသာ အက်င္႔
ျမတ္ေသာ အျခင္းအရာ
ျမတ္ေသာ အေရာင္အေသြးကုိ
အခါ ခပ္သိမ္း မစြန္႔
အဆုံးတုိင္ မစြန္႔ျခင္းကုိ
''ဂုဏ္သိကၡာ'' ဟု
ေလာက ပညတ္ ထားပါသည္။

ထုိ႔ေၾကာင္႔ပင္....
"ဂုဏ္သိကၡာ" ၏ အဓိပၸါယ္ကုိ
စိတ္၏ အဆင္းတန္ဆာ ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊
ေကာင္းမႈ၌ ရဲရင္႔ျခင္း သတၱိ ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊
မေကာင္းမႈ၌ ရွက္ျခင္း ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊
ေျဖာင္႔မတ္ျခင္း၌ တည္တံ႔ျခင္း ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊
မုသား၌ ႏႈတ္ပိတ္ျခင္း ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊
ကဲ႔ရဲ႕ျခင္း၌ ေရွာင္ေသြျခင္း ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊
ခ်ီးမြမ္းျခင္းအား လုိလားျခင္း ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊
ၾကည္ညဳိျခင္းအား ခံထုိက္ျခင္း ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊
ျမတ္ႏုိးျခင္းအား ေဆာင္ယူျခင္း ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊
ဘုန္းတန္ခုိး၏ ထြန္းေတာက္ျခင္း ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊
ရွိခုိးျခင္း၏ ေဆာက္တည္ရာ ဟူ၍ လည္းေကာင္း
အထပ္ထပ္ ဖြင္႔ဆုိ အပ္ပါသတည္း။

ရြံရွာ စက္ဆုပ္ စရာမ်ား

မစင္ပုပ္သည္ လည္းေကာင္း၊
အေကာင္ပုပ္သည္ လည္းေကာင္း၊
ကု႒ႏူနာသည္ လည္းေကာင္း၊
အက်င္႔ပ်က္ မိန္းမသည္ လည္းေကာင္း၊
ပါရာဇိက က်ေသာ ရဟန္းသည္ လည္းေကာင္း၊
သစၥာ ေဖာက္ေသာ ဘက္ေတာ္သားသည္ လည္းေကာင္း၊
သီလေၾကာင္ လည္းေကာင္း၊
အားငယ္သူကုိ အႏုိင္က်င္႔ျခင္း လည္းေကာင္း၊
အမ်ဳိးကုိ မေစာင္႔ေရွာက္ျခင္း လည္းေကာင္း၊
မိအုိ ဖအုိကုိ စြန္႔ပစ္ထားျခင္း လည္းေကာင္း၊
ေက်းဇူးရွင္ကုိ ျပစ္မွားျခင္း လည္းေကာင္း၊
သင္႔ျမတ္သူကုိ ရန္တုိက္ျခင္း လည္းေကာင္း၊
မမွန္ သက္ေသ ထြက္ဆုိျခင္း လည္းေကာင္း၊
ေထာင္လႊားေသာ မ်က္ႏွာ လည္းေကာင္း၊
မုသား၌ က်င္လည္ေသာ ႏႈတ္လွ်ာ လည္းေကာင္း၊
မႏုိင္ဝန္ကုိ ထမ္းျခင္း လည္းေကာင္း၊
မထုိက္ဘဲလ်က္ ခံစားလုိျခင္း လည္းေကာင္း၊
ရသင္႔သည္ထက္ ပုိ၍ ယူျခင္း လည္းေကာင္း၊
ေလာက မ်က္ျမင္
ရြံရွာ စက္ဆုပ္ခ်င္ဖြယ္မ်ား ပင္တည္း။

ဘဝ ခံစားခ်က္

ပ်ဳိရြယ္စဥ္ အခါသည္
နံနက္ခင္းႏွင္႔ တူလွေပ၏ ။
ပြင္႔ေသာ ပန္းကဲ႔သုိ႔
လွပျခင္း အဆင္းရွိ၏ ။
ရႊင္လန္းေသာ စိတ္ကုိ ျဖစ္ေစ၏။
ဆီးႏွင္းျဖင္႔ ရႊန္းစုိေသာ
ျမက္ပင္ႏွင္႔လည္း ပမာတူ၏ ။
စိမ္းလန္းျခင္းျဖင္႔ စုိျပည္ေန၏ ။
ဘဝသည္ ေမွ်ာလင္႔ခ်က္ ေနျခည္ေအာက္ဝယ္
တလက္လက္ ေတာက္ပလ်က္ ရွိ၏ ။
ေဆာ႔ျမဴးေသာ ေျမာက္ျပန္ေလ႐ူးကဲ႔သုိ႔
လ်င္ျမန္ေသာ ရင္ခုန္သံတုိ႔သည္
တဖ်ပ္ဖ်ပ္ လႈပ္ရွား၍ ေနေလ၏ ။
ျဖည္းျဖည္း ရင္က်က္ေသာ
တက္ေန၏ နည္းတူ
ရဲရင္႔ျခင္း သတၱိသည္
တုိးပြား ျဖစ္ေပၚဆဲ ျဖစ္၏ ။
အခုိင္း မခံရေသးေသာ
ႏြားေပါက္သည္
သစ္ေသာအားျဖင္႔
ေတာင္႔တင္း ခုိင္မာသကဲ႔သုိ႔
ဗလသိဒၶိ၏ အစြမ္းျဖင္႔ ထြန္းလင္းေသာ
အဆင္းသည္ တင္႔တယ္၏ ။
ဘဝကုိ မေၾကာက္တတ္ေသး
ေဘးကုိ မျမင္တတ္ေသး
အေတြးကုိ အမွီ မျပဳေသး
ရီေဝ မူးေနာက္ေသာ အေသာက္သမားသည္
ခုန္ေပါက္ ျမဴးထူးျခင္းျဖင္႔ ခရီးတစ္ေထာက္သုိ႔
အေရာက္ သြားေလသကဲ႔သုိ႔
ဘဝ အိမ္ေပါက္ဝသုိ႔ ဆုိက္ေရာက္သြားေတာ႔
အိပ္မက္ ခရီးသည္ပါ တကား ။
ခ်စ္စဥ္ အခါသည္....
မူးယစ္ ေဆးစြဲျခင္းႏွင္႔ ပမာ တူလွ၏ ။
တပ္မက္ျခင္းလွ်င္ ေဆာက္တည္ရာ ရွိ၏ ။
ေသြးသား၏ အငမ္းမရ
ေတာင္႔တျခင္း 'ရမၼက္' သည္
ႏွလုံး သည္းပြတ္ကုိ
အစဥ္ ႏွိပ္စက္ ေလ၏ ။
ပူဆာ ေလာင္ျမဳိက္ျခင္းႏွင္႔
မိန္႔မူး ၾကည္ႏူးျခင္းသည္
ေဝဒနာ အစြန္းတရား ႏွစ္ပါးတည္း ။
တားဆီး အပ္ေသာ 'အရွက'္ကုိ
အခ်စ္က မ်က္ကြယ္ ျပဳႏုိင္သည္ ။
ေစာင္႔ေရွာက္အပ္ေသာ 'အသက္' ကုိ
အခ်စ္က စြန္႔လႊတ္ ႏုိင္ေလသည္ ။
အမ်ဳိးအႏြယ္ အမိအဘ ေမာင္ႏွမတုိ႔၌
ငဲ႔ကြက္ျခင္း သံေယာဇဥ္ၾကဳိးတုိ႔ သည္လည္း
အပုိင္း ပုိင္း ျပတ္ေလ၏ ။
ခ်ဳိေသာ အခ်စ္ သစ္ပင္
ေပါက္ေသာ အရပ္၌
ခါးေသာ အမုန္း သစ္ပင္တုိ႔
ရွင္သန္ျခင္း မျပဳႏုိင္ေသာ္လည္း
အခ်စ္ပင္မ်ား ႏြမ္းေျခာက္ေသာ အခါ
အမုန္းပင္မ်ား
ရုတ္တရက္ ေပါက္ေရာက္လာ၏ ။
ခါးလွစြာေသာ
အဆိပ္သီးမ်ားကုိ သီးၾကကုန္၏ ။
မုိက္႐ူးရဲျခင္း ဂုဏ္သည္
အခ်စ္၏ သတၱိပင္တည္း။
သံသယ အစြန္း တပ္ေသာ
သဝန္ေၾကာင္ျခင္းသည္
အခ်စ္၏ မ်က္လုံးပင္တည္း။
ခ်စ္ေသာ အခါ၌....
မိမိ၏ အျဖစ္မွန္ကုိ လူသိမခံဝံ႔ျပီ။
လွ်ဳိ႕ဝွက္ျခင္းျဖင္႔ ဟန္လုပ္၍သာ
တတ္တခုိး ေနရျပီ။
ပင္႔သက္ျဖင္႔ လႈိက္ဖုိေသာ ရင္လည္း
မေအးရျပီ။
သုိ႔ေသာ္....
အကယ္တႏ ၱဳ
သင္တုန္းဓားသြားေပၚမွ ပ်ားရည္စက္ကုိ
လွ်ာျဖင္႔ လ်က္ရျခင္းအား
ခ်ဳိသည္ဟု ဆုိႏုိင္လွ်င္....
အခ်စ္ကုိ ေပြ႕ဖက္၍ ေနရျခင္းသည္လည္း
နာက်င္စြာ ခံစားရ ေစကာ
ခ်ဳိျမိန္ေသာ အရသာ ရွိသည္ဟု
ဝန္ခံလ်က္ သစၥဝါစာကုိ ဆုိႏုိင္ပါသည္။

လက္ထပ္စဥ္ အခါသည္
တပ္မက္ျခင္း 'ရာဂ' လွ်င္ ဦးစီး ဦးေဆာင္ ျပဳေလ၏။
သူတစ္ပါး၏ လွ်ဳိ႕ဝွက္ သိမ္းဆည္းအပ္ေသာ
အဖုိးတန္ ပစၥည္း ရတနာကုိ
ပတ္ဝန္းက်င္ မသိေအာင္
တတ္တခုိး ယူေသာ
သူခုိးႏွင္႔လည္း အလြန္ တူ၏ ။
ညဥ့္အခါ၌....
သူခုိးသည္
သူတစ္ပါး၏ လွ်ဳိ႕ဝွက္အပ္ေသာ ရတနာကုိ
ခုိးယူ ရရွိသျဖင္႔ ေပ်ာ္ရႊင္ ဝမ္းေျမာက္သကဲ႔သုိ႔
အိမ္ေထာင္ဦး ညဥ့္သည္
ထုိ႔အတူ ေပ်ာ္ရႊင္ ဝမ္းေျမာက္ရေသာ ကာလတည္း။
ခုိးယူျပီးေသာ အထုပ္အထည္ျဖင္႔
လာေသာ သူခုိးအား
မထင္မွတ္ေသာ ေနရာမွ
ထြက္လာေသာ ေခြးသည္
႐ုတ္တရက္ ကုိက္ခဲေလေသာ အခါ
ပတ္ဝန္းက်င္ ၾကားသိေအာင္
ေအာ္ဟစ္၍ အကူအညီ ေတာင္းျခင္းငွာ
မတတ္သာ သကဲ႔သုိ႔
အိမ္ေထာင္ရွင္သည္
ဘဝ ဝန္ထုပ္ကုိ ထမ္း၍ ေလွ်ာက္လွမ္း လာစဥ္
အမွတ္မထင္ ျဖစ္ေပၚ၍ လာတတ္ေသာ
' ၾကမၼာ ေခြးဆုိး ' က
႐ုတ္တရက္ ကိုက္ခဲေလလွ်င္
မိမိ အျဖစ္ကုိ
ပတ္ဝန္းက်င္ ၾကားသိေအာင္
ေအာ္ဟစ္၍ အကူအညီ ေတာင္းျခင္းငွာ မတတ္သာဘဲ
ၾကိတ္မွိတ္၍သာ ခံစား ရေလေတာ႔၏ ။
သူခုိး၏ ဘဝ အဆုံးသည္
အက်ဥ္းေထာင္၌ တည္သကဲ႔သုိ႔
အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း၏ ဘဝအဆုံးသည္
သံေယာဇဥ္ အက်ဥ္းေထာင္၌သာ
ဘဝ သက္ဆုံးတုိင္ တည္ရေလေတာ႔သတည္း။

အသက္ရွင္ျခင္း

သားသတ္႐ုံသုိ႔
ေရွးရႈ၍ သြားေသာ ႏြား
ၾကိဳးစင္ေပၚသုိ႔
ေ႐ွး႐ႈ၍ သြားေသာ ရာဇဝတ္သား
ထုိသတၱဝါ မ်ားသည္
ဖြင္႔ထားေသာ သခၤ်ဳိင္း တံခါးကုိ
ျမင္လ်က္ သြားရသျဖင္႔ ငုိၾကကုန္၏။
စည္းစိမ္ ကာမဂုဏ္
အာ႐ုံ လွည့္ျဖားမႈကုိ
ခံစား၍ ေနေသာ
အၾကင္ ပုထုဇဥ္ကား
အသက္ ရွင္၍ ေနစဥ္
ဖြင္႔ထားေသာ သခၤ်ဳိင္းဝကုိ မျမင္
ေသမည့္ရက္ကုိ မတြက္ဆ ေသာေၾကာင္႔
ရယ္ေမာ ေနၾကကုန္၏။
ေနရျခင္းကား မေသခ်ာ
ေသရျခင္းသာ ေသခ်ာ ေသာ္လည္း
မုိက္မဲေသာ ပုထုဇဥ္
သတၱဝါတုိ႔သည္
ေသေရးကုိ ေမ႔၍ ေနႏုိင္၏။
ေသေရးကုိ မစဥ္းစား
ေနေရး အတြက္သာလွ်င္
အစဥ္ စဥ္းစား အားထုတ္ၾက၏။

သမုဒၵရာကုိ
လက္ပစ္ကူးသည့္ သေဘၤာသားပမာ
ေနေရးအတြက္ ပုထုဇဥ္သည္
အျမဲ ကူးခတ္ ရုန္းကန္ေနရ၏။
ေျခကုန္ လက္ပန္း က်သည့္တုိင္
မကူးပဲ ရပ္နား၍လည္း မေနႏုိင္။
အႏ ၱရာယ္ မ်ားစြာ
ဝန္းရံလ်က္သာ
ေျခာက္လွန္႔ ေနသျဖင္႔
ထိတ္လန္႔ေသာ စိတ္က
အခ်ိန္ရွိသမွ် ႏွိပ္စက္သည္။
ေၾကာင္႔ၾကႏွင္႔ အားငယ္ျခင္းသာ
အေဖာ္ရွိရကား
အခ်ိန္ၾကာေလ
အားအင္ ကုန္ေလ
လက္ပန္းက်ေလ။
ေရမွာ က်င္လည္ေသာ သူ
ေရနစ္၍ ေသခါနီးမွ
ကူး၍ ေနခဲ႔ေသာ ကာလမ်ားသည္
အေဟာသိကံ ပါတကားဟု
ဘဝကုိ စမ္း တဝါးဝါး
ျမင္လုိက္ရေလ၏။

အကြ်ႏု္ပ္ ပုထုဇဥ္

လူျဖစ္စဥ္ အခါ
အကြ်ႏ္ုပ္သည္
အေကာင္းၾကဳိက္ေသာ
အာသီသျဖင္႔ လည္းေကာင္း၊
အေပ်ာ္လုိက္ေသာ
ဝါသနာျဖင္႔ လည္းေကာင္း၊
အခ်စ္ မက္ေသာ
တဏွာျဖင္႔ လည္းေကာင္း၊
အက်ဳိး ျပဳေသာ
ေစတနာျဖင္႔ လည္းေကာင္း၊
အသုံး က်ေသာ
စိတ္ဆႏၵျဖင္႔ လည္းေကာင္း၊
အပူေဇာ္ ခံလင္႔ေသာ
အတိမာနျဖင္႔ လည္းေကာင္း၊
ဘဝ၏ အလွကုိ ရွာပါသည္၊
ဘဝ၏ ရသကုိ ရွာပါသည္၊
ဘဝ၏ သုခကုိ ရွာပါသည္၊
ဘဝ၏ သုဘကုိ ရွာပါသည္၊
ဘဝ၏ တန္ဖုိးကုိ ရွာပါသည္၊
ဘဝ၏ အဓိပၸါယ္ကုိ ရွာပါသည္၊
ဘဝ၏ ဓမၼကုိလည္း ရွာပါသည္။
ထုိစဥ္အခါ
အကြ်ႏ္ုပ္ မ်က္စိမွာ
ဘုရားတြင္ ပူေဇာ္ေသာ
ပန္းနံ႔သာကုိ
အမႈိက္ပုံသုိ႔
စြန္႔ပစ္ျခင္း အတြက္
ဝန္မေလးေသာ
အိမ္ရွင္မကုိလည္း
ျမင္ရဖူးပါသည္။

ဘုရားတည္ဖုိ႔
ဆင္အပ္ေသာ ျငမ္းကုိ
ဘုရားျပီးေသာ အခါ
ဖ်က္ဆီးျခင္းတြင္
လက္မေႏွးေသာ
ပန္းရံ ဆရာကုိလည္း
ျမင္ရဖူးပါသည္။

ခ်စ္ရမၼက္ျဖင္႔
ရာသက္ပန္ ဘဝ
ေပါင္းသင္း ခဲ႔ရေသာ
ခ်စ္ဇနီး၏ အေလာင္းကုိ
သုႆန္မွာ ထုတ္၍
မီးဖုတ္ ျပာခ်ရန္
မႏွေျမာေသာ
လင္ေယာက္်ား ကုိလည္း
ျမင္ရဖူးပါသည္။

အစာေကြ်းျပီး
ကုိယ္တုိင္ ေမြးျမဴေသာ
ျခံေပါက္ ၾကက္ကုိ
စားေသာက္ရန္ အတြက္
သတ္ျဖတ္ ခ်က္ျပဳတ္ျခင္း၌
မသနားတတ္ေသာ
အိမ္ရွင္ ေယာက္်ားကုိလည္း
ျမင္ရဖူးပါသည္။

လယ္မွာ ကုိယ္တုိင္ စုိက္ပ်ဳိးေသာ
ဂ်ဳံ ေျပာင္း စပါးတုိ႔
မွည့္ဝင္း ၾကေသာအခါ
ထက္လွစြာေသာ
တံစဥ္ျဖင္႔ လွီးျဖတ္၍
သိမ္းယူျခင္းအား
ရက္စက္သည္ဟု မထင္ေသာ
လယ္သမား ကုိလည္း
ျမင္ရဖူးပါသည္။

ေတြးၾကည့္တုိင္းမွာ
ခြဲခြာျခင္း သာလွ်င္
အဆုံးရွိေသာ၊
စြန္းပစ္ျခင္း သာလွ်င္
အဆုံးရွိေသာ၊
ေကြကြင္းျခင္း သာလွ်င္
အဆုံးရွိေသာ၊
ပ်က္စီးျခင္း သာလွ်င္
အဆုံးရွိေသာ၊
သုတ္သင္ျခင္း သာလွ်င္
အဆုံးရွိေသာ၊
ေပ်ာက္ကြယ္ျခင္း သာလွ်င္
အဆုံးရွိေသာ၊
ေခ်မႈန္းျခင္း သာလွ်င္
အဆုံးရွိေသာ
ေလာကဓေလ႔
လူ႔ဓေလ႔ ကုိသာ
အကြ်နု္ပ္ စိတ္မွာ ေပၚပါသည္။

သုိ႔ပါလ်က္လည္း
အကြ်ႏ္ုပ္ ပုထုဇဥ္သည္
ခ်ီးေျမွာက္ျခင္းကုိ
အထင္ၾကီးျခင္း အမွား၊
အရာေရာက္ျခင္းကုိ
အားက်ျခင္း အမွား၊
စည္းစိမ္ခ်မ္းသာကုိ
ေတာင္႔တျခင္း အမွား၊
လာဘ္ လာဘ ကုိ
ေမွ်ာ္ကုိးျခင္း အမွား၊
အခ်စ္ကုိ
ယုံစားျခင္း အမွား၊
ရာထူး အာဏာ ကုိ
အားကုိးျခင္း အမွား၊
အခြင္႔အေရးကုိ
ေစာင္႔စားျခင္း အမွား၊
အေပ်ာ္ကုိ
လုိက္စားျခင္း အမွား၊
အနာဂါတ္ကုိ
စိတ္ခ်ျခင္း အမွား
စသည္....
အမွား မ်ားစြာကုိ
က်ဴးလြန္ ကာသာ
ဆင္ေသမွာ နားပါေသာ
က်ီးမုိက္ ပမာ
တပ္မက္ျခင္း တဏွာ၏
ရာဂ ေထာင္ေခ်ာက္မွာ
အမိ ခံ ရေသာ
သားေကာင္ပမာ
ျဖစ္ရရွာသည္။

ပုထုဇဥ္သည္
ေလာကဓံ လႈိင္းပုတ္ေသာ အခါ....
သမုဒၵရာမွာ
ဆင္ေသေကာင္ နစ္ေလမွ
သံေဝဂ မ်က္ျပဴးဆန္ပ်ာျဖင္႔
ထပ်ံ ရွာေသာ္လည္း
ေဆာက္တည္ရာ မဲ႔ျပီ ျဖစ္ေသာ
က်ီးမုိက္ အလား
ေမွာက္မွားေသာ ဘဝမွ
လြတ္လမ္းကုိ ရွာေသာ္လည္း
အခ်ိန္ ေႏွာင္းျပီမုိ႔
အေတာင္ ေညာင္းေသာ္လည္း
ခရီးမတြင္ျပီ။

ထိတ္လန္႔ျခင္း သံေဝဂ ျဖင္႔
ဘဝ၏ ထြက္ေပါက္ကုိ
ရွာခ်င္ပါလည္း
အခ်ိန္က ေႏွာင္းျပီ၊
ေနကလည္း ေစာင္းျပီ၊
ေကာင္းေသာ အားလည္း မရွိေတာ႔၊
ၾကီးေသာ မာန္လည္း မရွိေတာ႔၊
ဇရာ လမ္းမွာ
အေရ ခန္း၍ ႏြမ္းေျခာက္ သြားျပီ၊
ဆံျဖဴျပီ၊
သြားက်ဳိးျပီ၊
ပါးခ်ဳိင္႔ျပီ၊
အရုိးက်ဲျပီ၊
အေရက်ဳံ႕ျပီ၊
မ်က္စိမႈန္ျပီ၊
ခါးကုိင္းျပီေလ။

သူျမင္သည္ကား
စမ္းတဝါးဝါး
ေအာက္သုိ႔ မွန္း၍
တန္းသြားေသာ
သံသရာ၏
အကုသုိလ္ အဆင္းလမ္း သာမုိ႔
ဘာမွ မတတ္ ႏုိင္ပါ။
လက္မႈိင္ခ်ကာ
လည္စင္း ခံ႐ုံ သာပ
ဘဝက ဆုံးခဲ႔ ျပီပဲ။
ဘဝက ႐ႈံးခဲ႔ ျပီပဲ။