အကြ်ႏု္ပ္သည္
ဤသုိ႔ျမင္၏ ။
ဘဝ ဟူသည္....
ျဖစ္တည္ျခင္း အတုိင္းအဆတည္း။
အဓြန္႔ ကာလ၏
အစိတ္ တစ္ခုပင္တည္း။
ပရိေစ ၦဒ အားျဖင္႔
ပစၥဳပၸန္သာ ျဖစ္သတည္း။
အတိတ္သည္ ဘဝ မဟုတ္ေတာ႔၊
အနာဂတ္သည္ ဘဝ မျဖစ္ေသး၊
ခႏၶာအားျဖင္႔
ရုပ္ အစဥ္သည္ ဘဝတည္း၊
ေဝဒနာ အစဥ္သည္ ဘဝတည္း၊
သညာ အစဥ္သည္ ဘဝတည္း၊
သခၤါရ အစဥ္သည္ ဘဝတည္း၊
ဝိညာဏ အစဥ္သည္ ဘဝတည္း။
ဘဝမွာ ထာဝရ မရွိ၊
ဘဝမွာ ခဏမ်ားသာ ရွိသည္။
မျမဲျခင္းလည္း ဘဝ
ဆင္းရဲျခင္းလည္း ဘဝ
အစုိးမရျခင္းလည္း ဘဝ
ျဖစ္ေသာ အျဖစ္သည္ ဘဝ
ျပဳေသာ ကံသည္ ဘဝ
ရေသာ အက်ဳိး(ဝိပါက)သည္ ဘဝ
က်င္လည္ျခင္းသည္ ဘဝ
အားထုတ္ျခင္းသည္ ဘဝ
သံေဝဂ၏ တည္ရာသည္ ဘဝ
သင္ခန္းစာ၏ တည္ရာသည္ ဘဝတည္း။
တန္ဖုိးတုိ႔၏ ေဘာသည္
လူ႔ဘဝ မွာသာ တည္၏ ။
တန္ဖုိး အားလုံးကုိ
လူကသာ ဆုံးျဖတ္၏ ။
လူ႔ ေလာက၏ အပ၌
တန္ဖုိး သေဘာတရား မရွိေခ်။
တန္ဖုိး ရွိေသာ ဘဝ ဟူသည္
လူ ျပဳေသာ ဘဝ ျဖစ္၏ ။
လူ႔ဘဝဝယ္ လူတုိ႔ ျပဳအပ္ေသာ
အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ကံတုိ႔သည္
အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ တန္ဖုိးမ်ား ျဖစ္ၾက၏ ။
ေတာထဲမွာ ေပါက္ေနေသာ ကြ်န္းပင္သည္
သစ္ေတာထဲမွာ တန္ဖုိး မရွိ။
လူေတာထဲသုိ႔ ေရာက္ျပီး
သစ္ ျဖစ္ေသာ အခါမွ စ၍သာ
တန္ဖုိး တက္လာရသည္။
ေျမထဲက ပတၱျမားသည္
ေျမၾကီးထဲမွာ တန္ဖုိး မရွိ။
လူေတာထဲသုိ႔ ေရာက္ျပီး
ေသြးျပီးေသာ အခါမွ စ၍သာ
တန္ဖုိး တက္လာရသည္။
ေဈးႏႈန္းသည္ တန္ဖုိး မဟုတ္၊
တန္ဖုိးကုိ ေၾကးတပ္၍
ေရာင္းဝယ္ျခင္းကုိသာ
ေဈးႏႈန္းဟု မွတ္အပ္၏ ။
တန္ဖုိး ဟူသည္
အသုံးဝင္ျခင္းလည္း တစ္ရပ္၊
ႏွလုံးသား၏ ႏွစ္သက္ျခင္းျဖင္႔
ပုိင္းျဖတ္ျခင္း သေဘာလည္း တစ္ရပ္။
ပထမ တန္ဖုိးကုိ ဘဝ၏
အသုံး တန္ဖုိး ဟု ဆုိအပ္၏ ။
ဒုတိယ တန္းဖုိးကုိ ဘဝ၏
အဆုံး တန္ဖုိး ဟု ဆုိအပ္၏ ။
လူအမ်ဳိးမ်ဳိးသည္
ဘဝကုိ အမ်ဳိးမ်ဳိး တန္ဖုိး ျဖတ္ၾက၏ ။
ဓနရွင္သည္ ဘဝကုိ
ေငြေၾကး ဥစၥာျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
မင္းသည္ ဘဝကုိ
အာဏာ တန္ခုိး လက္နက္ျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
သုခမိန္သည္ ဘဝကုိ
ပညာျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
မယားသည္ ဘဝကုိ
လင္ျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
သူေတာ္ေကာင္းသည္ ဘဝကုိ
အက်င္႔ သီလျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
သူယုတ္မာသည္ ဘဝကုိ
အႏုိင္ အ႐ႈံးျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
ဘုရား ရဟႏ ၱာ အရိယာတုိ႔သည္ကား
ဘဝကုိ မဂ္ဉာဏ္ ဖုိဉာဏ္ ျဖင္႔သာ
တန္ဖုိး ျဖတ္တတ္ ၾကပါကုန္သည္။
ဤသုိ႔ျမင္၏ ။
ဘဝ ဟူသည္....
ျဖစ္တည္ျခင္း အတုိင္းအဆတည္း။
အဓြန္႔ ကာလ၏
အစိတ္ တစ္ခုပင္တည္း။
ပရိေစ ၦဒ အားျဖင္႔
ပစၥဳပၸန္သာ ျဖစ္သတည္း။
အတိတ္သည္ ဘဝ မဟုတ္ေတာ႔၊
အနာဂတ္သည္ ဘဝ မျဖစ္ေသး၊
ခႏၶာအားျဖင္႔
ရုပ္ အစဥ္သည္ ဘဝတည္း၊
ေဝဒနာ အစဥ္သည္ ဘဝတည္း၊
သညာ အစဥ္သည္ ဘဝတည္း၊
သခၤါရ အစဥ္သည္ ဘဝတည္း၊
ဝိညာဏ အစဥ္သည္ ဘဝတည္း။
ဘဝမွာ ထာဝရ မရွိ၊
ဘဝမွာ ခဏမ်ားသာ ရွိသည္။
မျမဲျခင္းလည္း ဘဝ
ဆင္းရဲျခင္းလည္း ဘဝ
အစုိးမရျခင္းလည္း ဘဝ
ျဖစ္ေသာ အျဖစ္သည္ ဘဝ
ျပဳေသာ ကံသည္ ဘဝ
ရေသာ အက်ဳိး(ဝိပါက)သည္ ဘဝ
က်င္လည္ျခင္းသည္ ဘဝ
အားထုတ္ျခင္းသည္ ဘဝ
သံေဝဂ၏ တည္ရာသည္ ဘဝ
သင္ခန္းစာ၏ တည္ရာသည္ ဘဝတည္း။
တန္ဖုိးတုိ႔၏ ေဘာသည္
လူ႔ဘဝ မွာသာ တည္၏ ။
တန္ဖုိး အားလုံးကုိ
လူကသာ ဆုံးျဖတ္၏ ။
လူ႔ ေလာက၏ အပ၌
တန္ဖုိး သေဘာတရား မရွိေခ်။
တန္ဖုိး ရွိေသာ ဘဝ ဟူသည္
လူ ျပဳေသာ ဘဝ ျဖစ္၏ ။
လူ႔ဘဝဝယ္ လူတုိ႔ ျပဳအပ္ေသာ
အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ကံတုိ႔သည္
အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ တန္ဖုိးမ်ား ျဖစ္ၾက၏ ။
ေတာထဲမွာ ေပါက္ေနေသာ ကြ်န္းပင္သည္
သစ္ေတာထဲမွာ တန္ဖုိး မရွိ။
လူေတာထဲသုိ႔ ေရာက္ျပီး
သစ္ ျဖစ္ေသာ အခါမွ စ၍သာ
တန္ဖုိး တက္လာရသည္။
ေျမထဲက ပတၱျမားသည္
ေျမၾကီးထဲမွာ တန္ဖုိး မရွိ။
လူေတာထဲသုိ႔ ေရာက္ျပီး
ေသြးျပီးေသာ အခါမွ စ၍သာ
တန္ဖုိး တက္လာရသည္။
ေဈးႏႈန္းသည္ တန္ဖုိး မဟုတ္၊
တန္ဖုိးကုိ ေၾကးတပ္၍
ေရာင္းဝယ္ျခင္းကုိသာ
ေဈးႏႈန္းဟု မွတ္အပ္၏ ။
တန္ဖုိး ဟူသည္
အသုံးဝင္ျခင္းလည္း တစ္ရပ္၊
ႏွလုံးသား၏ ႏွစ္သက္ျခင္းျဖင္႔
ပုိင္းျဖတ္ျခင္း သေဘာလည္း တစ္ရပ္။
ပထမ တန္ဖုိးကုိ ဘဝ၏
အသုံး တန္ဖုိး ဟု ဆုိအပ္၏ ။
ဒုတိယ တန္းဖုိးကုိ ဘဝ၏
အဆုံး တန္ဖုိး ဟု ဆုိအပ္၏ ။
လူအမ်ဳိးမ်ဳိးသည္
ဘဝကုိ အမ်ဳိးမ်ဳိး တန္ဖုိး ျဖတ္ၾက၏ ။
ဓနရွင္သည္ ဘဝကုိ
ေငြေၾကး ဥစၥာျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
မင္းသည္ ဘဝကုိ
အာဏာ တန္ခုိး လက္နက္ျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
သုခမိန္သည္ ဘဝကုိ
ပညာျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
မယားသည္ ဘဝကုိ
လင္ျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
သူေတာ္ေကာင္းသည္ ဘဝကုိ
အက်င္႔ သီလျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
သူယုတ္မာသည္ ဘဝကုိ
အႏုိင္ အ႐ႈံးျဖင္႔ တန္ဖုိး ျဖတ္ေလသည္။
ဘုရား ရဟႏ ၱာ အရိယာတုိ႔သည္ကား
ဘဝကုိ မဂ္ဉာဏ္ ဖုိဉာဏ္ ျဖင္႔သာ
တန္ဖုိး ျဖတ္တတ္ ၾကပါကုန္သည္။
